Zingen!

Arjan en ik hebben een paar maanden in een projectkoor mogen zingen dat uit ging van de Michaelscantorij. Samen met hun repeteerden we het "Requim" van Karl Jenkins. Het "Requim" zou worden uitgevoerd op de laatste zondag van het kerkelijk seizoen tijdens een gedachtenisviering. Wat was dat ontzettend gaaf om te doen! De repetities hebben me heel wat bloed, zweet en tranen gekost, maar het was vooral enorm leuk en leerzaam. De uitvoering was fantastisch! Een groot koor, professioneel orkest, prachtige muziek en dat in een oude, grote, mooie kerk. En ik mocht daar aan mee doen! 'Dit is één van de meest fantastische dingen die ik heb gedaan' zei ik later tegen Arjan.
Op Twitter zou ik gezegd hebben: #Prachtig! #Wow! #Trots!

Lezen

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.



Uit "Niet nog een boek" van Ida Gerhardt (1905-1997)

Weten

"Lezen = weten

Leeservaring lijkt psychologisch heel veel op echte ervaring, volgens filosoof en pedagoog Jan-Jaap van Peperstraten. Uit zijn onderzoek blijkt dat kinderen die veel lezen, veel meer weten van dingen als liefde, moed en vijandschap, dan leeftijdsgenoten die bijna nooit een boek openslaan. Het maakt overigens niet uit wat voor boeken ze lezen, een stripboek telt ook."



Gelezen in Flow Magazine. Nummer 7 2010.
Afbeelding: bron onbekend

Tranenthee

Uil pakte de ketel uit de kast. 'Vanavond ga ik tranenthee zetten,' zei hij. Hij zette de ketel op zijn schoot. 'Zo', zei Uil, 'ik ga beginnen.' Uil bleef heel stil zitten. Hij begon aan heel verdrietige dingen te denken. 'Stoelen met kapotte poten', zei Uil. Zijn ogen werden al een beetje nat. 'Liedjes die niemand kan zingen', zei Uil, 'omdat niemand de woorden meer weet.' Uil huilde nu. Een dikke traan rolde naar beneden in de ketel. 'Lepels die achter het fornuis zijn gevallen en die je nooit meer terugvindt', zei Uil. Er drupten al heel wat tranen in de ketel. 'Boeken die je niet meer kan lezen', zei Uil, 'omdat er bladzijden uitgescheurd zijn.' 'Klokken die stilstaan,' zei Uil, 'omdat niemand ze meer opwindt.' Uil huilde nu heel erg. Veel dikke tranen vielen in de ketel. 'Een prachtige zonsopgang. Die noemand ziet, omdat iedereen slaapt', snikte Uil. 'Heerlijke aardappel-puree op een bord, die niemand wilde opeten,' jammerde hij. 'En potloodjes die te klein zijn geworden om vast te houden.' Uil dacht an nog veel meer nare dingen. En hij huilde en huilde maar. Al gauw was de ketel vol tranenwater. 'Ziezo', zei Uil. 'Dat is dat.' Uil hield op met huilen. Hij zette de ketel op de kachel. Het tranenwater kookte al gauw. Uil schonk zijn kopje vol. Hij was heel tevreden. 'Het smaakt wel een beetje zoutig,' zei hij. 'Maar tranenthee is toch altijd weer heerlijk'.




'Trantenthee' uit 'Bij Uil thuis' (Owl at home) van Arnold Lobels

Concert

Meneer G. woonde in een klein, stil dorpje midden in de woestijn.
Op een dag besloot hij iets aan de stilte te doen en hij plantte een zaadje.
De dorpsbewoners zeiden: ‘Een zaadje, dat groeit hier in de woestijn toch niet? En een zaadje maakt toch ook geen geluid?’
Maar Meneer G. was vastbesloten en zorgde goed voor het zaadje.
Uit het zaadje kwam een prachtige bloem. De bloem trok de bijzonderste vogels aan en deze vogels zorgden voor het mooiste concert dat de bewoners ooit gehoord hadden



'Meneer G.' van Gustavo Roldán